Welkom in de

De Wilde Perenboom 

Zwaar zoete geur van rottend fruit hangt in de Oktober lucht. Aan de voet van de wilde peer, het overblijfsel van een kabouter tennistoernooi: kleine, ronde, harde, groengele bollen, sommige al bruin en door schimmels versierd.

De in deze tijd zo opdringerige wespen hebben er duidelijk interesse in het fruit. Mijn intieme relatie met deze boom is nog jong, hoe vaak ik tijdens het werk ook al hun lange takdoorns heb ontmoet. De wilde peer (Pyrus pyraster) versierd de heemparken door zijn bijna ronde, glanzende bladeren op lange steel en de compacte, relatief bollige, brede groeivorm.

Een witte bloemenzee in mei. Zoals met veel dingen, geven we er echt pas aandacht aan, als we ze kwijtgeraakt zijn. Vorig jaar zijn twee van de zes bomen in de parken overleden. Wij wisten dan ook niet hoe slecht het eigenlijk met deze soort gaat, binnen en buiten Nederland. Hun leefomgeving is dusdanig door menselijk gedrag veranderd dat zij zich vanzelf niet meer verspreiden.

Sander Turnhout heeft het in zijn mooie artikel in de Groene Amsterdammer over ‘levende doden’. En gek genoeg weten wij nog niet eens of wij het in het park met ‘echte’ wilde peren (Pyrus pyraster) te maken hebben, gezien deze boom makkelijk met de veel voorkomende cultuur peer (Pyrus communis) kruist en vruchtbare nakomelingen maakt.

De plant, die tot tweehonderd jaar oud kan worden en al sinds de ijstijd zijn weg in deze streken heeft kunnen vinden, komt met onze tijd niet mee. We gaan kijken of we door het stekken een kans maken om deze bijzondere plant met een nieuwe generatie in de parken te houden. Maar of we dan überhaupt nog wel van een ‘wilde’ peer kunnen spreken?

Meer informatie:

https://www.groene.nl/artikel/wilde-peer

https://www.rtvdrenthe.nl/nieuws/13643882/dit-is-de-laatste-wilde-perenboom-in-drenthe

P.S. Hou deze website goed in de gaten, maar vergeet ook niet onze Facebook te liken